LIEVER IN PAK DAN IN PYJAMA

‘Kom, we lopen naar het kantoor hier achter.’ Steven* van de KLM-Crew Service Hub kijkt naar mijn betraande gezicht en wijst met zijn duim naar de ruimte achter hem.
Met de KLM iPad tegen me aangedrukt volg ik Steven. De tranen biggelen langs mijn wangen zonder dat ik geluid maak.
Ik leg het uitcheckformulier op zijn bureau waarna ik het op een brullen zet. ‘Ik kom alles inléééveren’, zeg ik met lange uithalen. Ondertussen grabbel ik in mijn tas op zoek naar een zakdoek.
Steven zet een groot glas water voor me neer en schuift me een paar KLM-servetjes toe.
‘Misschien een beetje cynisch’, zegt hij, ‘maar wil je hierin je neus snuiten?’
Steven controleert de iPad, de Boeing- en de portofoonsleutel.
‘Viereneenhalf jaar ben ik hier niet geweest’, snik ik. In april 2021 werd ik opgeroepen uit mijn reserve voor de avondvlucht naar Seoul en kwam ik thuis met corona. Het ging niet meer over, LongCovid.
Steven knikt langzaam alsof hij mijn gevoel in zich opneemt.
‘Weet je’, vervolg ik, ‘ik had liever afscheid genomen in mijn pak. Niet in míjn pyjama. Ik neem een paar slokken water.
Zijn blik blijft even hangen. Geen woorden.

‘Simone, mag ik je een knuffel geven?’
Ik knik.
‘Nog wat water?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Hans wacht in de auto.’
Steven zet een stempel en een handtekening op het uitcheckformulier en weg ben ik.
Ik loop richting de draaideur en bots bijna tegen een jonge co-piloot aan. In gedachten hoor ik Hans’ oude vliegerwijsheid: ‘Geniet ervan. Voor je het weet, zit je met een tandeloze bek in het Vondelpark.’

We rijden naar het badgecentrum. Binnen speur ik de balies af: een, twee, vier, vijf, zes, zeven en acht. Geen drie.
‘Waar is balie drie?’, vraag ik aan de blonde vrouw bij balie twee. ‘U gaat met pensioen?’ Ik knik en laat het woord vervroegd achterwege. Met haar hoofd gebaart ze naar de collega naast haar.
Zij neemt mijn Schipholpas in ontvangst en ze stampt een grote rechthoekige stempel op mijn uitcheckformulier.

‘Op naar stop nummer drie, Siem’, zegt Hans. We zetten koers richting Schiphol-Oost. Aan de rechterkant van de weg zien we een Boeing 777-300 richting de startbaan taxiën. Daarna passeren we P-40, het parkeerterrein voor personeel, waar ik vaker stond in mijn leven dan in de rij bij de bakker.

We staan voor gebouw 107, waar ik mijn uniform en koffers moet inleveren. In 1994 stapte ik hier voor het eerst naar binnen voor de KLM-basiscursus cabinepersoneel. Zo’n vijf jaar later voor de cursus businessclass-stewardess. Daarna werd ik assistent-purser, toen Europa-purser en als laatste seniorpurser op de intercontinentale vluchten.
En nu?
De dame achter de balie schuift een grijze kliko naar voren. Nu dump ik in hetzelfde gebouw mijn hele carrière in vijf minuten in een bak. Mijn blauwe rok verdwijnt erin, net als mijn witte blouse, en het jasje met vijf strepen op de mouw die mijn laatste carrièrestap vertegenwoordigen. Een hoopje kleren waar ik nog net een blik op kan werpen voordat de dame de bak dichtklapt.
‘Geniet van je pensioen’, roepen de dames als ik wegloop. Ik kan even niets terugzeggen.

Hans en ik wandelen naar gebouw 102, de vierde en laatste halte.
We wachten twintig minuten.
‘Hier graag’, zegt de medewerker. Ik schuif mijn KLM-ID naar haar toe en krijg weer een stempel.
‘Mevrouw, mijn advies is om een kopie van het uitcheckformulier te maken. Het raakt nog wel eens zoek.’
Ik knik.
Bij de deur kijk ik nog een keer achterom. En ik zie hoe ze mijn KLM-ID doormidden knipt. Hans slaat een arm om me heen. ‘Jouw stip op de horizon was om terug te keren aan boord, maar je beseft toch wel dat het niet anders kan?’ Ik knik en veeg een traan van mijn wang.
Buiten klinkt het gebrul van een vliegtuig.
Hans kijkt omhoog. ‘Een Airbus A-380’.
Ik haal mijn notitieboek tevoorschijn. Hans kijkt me vragend aan.
Ik lach en huil tegelijk. ‘Ik houd er in ieder geval een column aan over.’

*De naam Steven is een gefingeerde naam.

                                       —