AARDBEI

‘Tweemaal daags een dunne laag aanbrengen en gelijkmatig uitsmeren’, herhaalt de man hardop de woorden van de apothekersassistente. Hij pakt zijn medicatie aan en maakt plaats voor de volgende in de rij.
Om de tijd te doden blik ik wat om me heen. In het schap naast me zie ik rode zakjes met griotten en salmiakpastilles. Op de toonbank staat een rieten mand met verzorgingsproducten die in de aanbieding zijn.
Er zijn nog vijf mensen voor me, waaronder een man strak in het pak gestoken. Hij moet vast zo door naar kantoor. Ik heb mijn sportoutfit aan en ik hoop dat ik op tijd ben voor de bodybalance-les.
Vlakbij mij staat een mevrouw met een transparant regenkapje waarvan het koord strak om haar kin is geknoopt. Voor haar wacht een vrouw met een jongetje aan haar hand. Zijn blonde koppie rust tegen haar heup. Dan denk ik haar te herkennen van de bodybalance, is het Madeleine? Ik zie dat ze onder haar regenjack ook haar sportlegging aanheeft. Ze moet het zijn.
Het jongetje trekt aan de arm van zijn moeder. ‘Ik wil niet wachten, ik wil hier wéhég.’
‘We zijn zo klaar’, sust ze.
‘Waarom zijn we hier?, zeurt hij.
‘Thijsje, mammie heeft een zalfje nodig. Even rustig blijven.’
Het jong trekt aan haar arm.
‘Luister Thijs.’ Madeleine zakt door haar knieën. Ze fluistert wat in zijn oor.
Thijs zet grote ogen op. ‘Wat heb jij? Een aardbei in je…?’
‘Ssst, nee’, en ze fluistert verder.
Dan maakt het jongetje zich los van zijn moeder.
Ik kijk naar de klok achter de balie en ik vraag me af of ik mijn sportles ga redden. 

Het jongetje recht zijn schouders en tikt op het been van de man in het pak. ‘Mijn mamma heeft pijn in haar kontje.’
Hij draait in de rondte en hij stevent op mij af. ‘Mijn mamma heeft pijn in haar kontje.’ Bij het woord kontje gaat zijn stem een octaaf omhoog. Madeleine keert zich om, herkent mij en ze verschiet van kleur.
Daarna klampt haar zoontje de vrouw met het regenkapje vast. ‘Mijn mamma heeft pijn in haar kontje.’
Madeleine mompelt: ‘Oh, sorry, sorry, slaat haar ogen neer en trekt het jongetje naar zich toe. ‘Thijs, houd nu je mond en blijf bij me.’
Maar Thijs grijnst van oor tot oor en draaft alweer naar de volgende. ‘Mijn mamma…’

Zo’n twintig minuten later stapt Madeleine hijgend de sportzaal binnen. Ze legt haar matje op de laatste plek, schuin achter mij. Ik groet haar, maar ze ontwijkt mijn blik.

Onze bodybalance-juf zet de muziek aan en kijkt de zaal in. ‘Deze oefening kun je in zit of liggend doen.’

Ik draai me om naar Madeleine, geef een knipoog en ik fluister: ‘Jij rolt zeker op je buik.’

Deel deze column
4.3 3 stemmen
Artikel waardering
Abonneer
Laat het weten als er
guest

8 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Ingrid de Vries
Ingrid de Vries
1 maand geleden

Leuk! Heerlijk om te lezen!

Lydia
Lydia
1 maand geleden

Leuk hoor zó n kind, die laat zich de mond niet snoeren.
Gênant voor zijn moeder, zo zie je maar weer vertel het kind niet alles.
Lieve groet Lydia.Heerlijk hoor die verhalen van jou.

Lecram
Lecram
1 maand geleden

Deze zie ik weer echt voor me. Chapeau!

Mieke
Mieke
1 maand geleden

Oeps, had dit toch maar niet in Thijs zijn oortje gefluisterd…..

Conny Wechgelaar
Conny Wechgelaar
1 maand geleden

Kostelijk, Simone!!! Je ziet het helemaal voor je.

Stefanie Kerkhof
Stefanie Kerkhof
1 maand geleden

Heerlijk die kids, dan hoop je dat de vloer open gaat en je even weg kan vluchten.
Heerlijk om te lezen.

Marjolein Verweij
Marjolein Verweij
1 maand geleden

Ach zo schattig en tegelijk zo ongemakkelijk! Lekker geschreven Siem.

Marjon Ponsen
Marjon Ponsen
1 maand geleden

Geweldig verhaal weer !!!! Madeleine mag nog blij zijn dat Thijs het over haar “kontje” had, ik had me nog grovere bewoordingen kunnen voorstellen……maar goed, dat heeft ze hem waarschijnlijk zelf ingefluisterd toen de “aardbei” ter sprake kwam.

Scroll naar boven