HET IS WAT HET IS

‘Ping’. Op het scherm verschijnt E44, kamer 11.
‘Tot zo schat, het zal wel even duren, voordat ze een geschikt bloedvat hebben gevonden.’ Hans staat op en loopt naar de laborante die in de deuropening staat.

Nagenoeg alle stoelen zijn bezet. Aan de lange tafel zitten patiënten gebogen over hun telefoon. Tussen twee zeventigplussers zit een peuter. Het jochie staart met zijn duim in zijn mond naar een tablet omzoomd met een dikke felblauwe kunststof rand. Ik zie de Teletubbies dansen op het gifgroene gras.

Er komt een mevrouw met krukken binnen. Haar steile grijze haren worden met schuifspelden op hun plek gehouden. Ze trekt een nummertje, kijkt naar het scherm en slaakt een zucht.
Ik veer overeind, zodat zij plaats kan nemen.
‘Dank je.’ Ze wijst naar haar armen en haar benen. ‘Overal reuma en artritis. Ik heb altijd pijn. Maar, ach de pijn went. Het is níet levensbedreigend.’
Mijn keel trekt dicht en mijn handen beginnen een beetje te trillen.
Door mijn tranen heen zie ik de Teletubbies in hun gele en paarse shirtjes zwaaien met beide handen. De peuter schatert en zwaait terug naar zijn vriendjes op het scherm. Ik recht mijn rug en adem uit.
‘Ping’. Er verschijnt een nieuw nummer op het scherm. Vele koppies kijken omhoog. De dame met de rode krukken controleert haar nummer en zucht nogmaals.

Even later staat Hans weer voor me. ‘Nou, de vierde keer was het raak. Kom’, knipoogt Hans, ‘gauw weg hier.’ Op de gang pakt Hans mijn hand vast en kijkt me aan. ‘Siem, heb je gehuild? Ik zie het.’
Weer komen mijn tranen. ‘Ik ga je verliezen Hans. Maar ik gun je nog twintig jaar.’
‘Twintig jaar ga ik niet redden Siem.’
Hij wrijft over mijn vingers. ‘Ik ben er nu nog hè. Herinner jij je het gedicht waar Hester het over had in de periode voor haar overlijden?’
‘Ja, dat weet ik nog: Het is wat het is, zegt de liefde.’
‘Zoek het gedicht thuis nog maar eens op.’

‘Ping.’ De liftdeuren openen. De lift is leeg.
‘En luister het gesprek met de cardioloog ook nog maar eens terug. Het kan nog jaren duren voor ik ga hemelen en ja het kan ook korter zijn.’
Hans lacht. ‘Mijn plan is om mijn AOW nog te halen.’ We kijken elkaar aan.
‘En Siem, het is niet alleen maar verdriet. Het is wat het is, zegt de liefde.’

—