MET NIEUWE OGEN

Voor ons huis stopt een witte touringcar. Twee duiven schieten uit de taxus. Hans en ik staan hand in hand op de oprit.
‘Daar zul je ze hebben Hans.’

Een kleine man in een lichtblauwe blazer loopt op ons af. Type krasse knar. Hij steekt zijn hand uit.
‘Ik ben Casper en ik ben hier geboren. Dit is mijn zus Bien, zij is van 1940 en ik ben van 1947.’ De vrouw naast hem draagt een lichtgroen broekpak.

Casper wijst naar de touringcar. Achter de ramen zitten kinderen, kleinkinderen, neven, nichten en aanhang. Ik weet dat, omdat ze hun komst hebben aangekondigd. ‘Kijk, daar komen nog wat nazaten die benieuwd zijn waar wij vroeger woonden.’
Hij richt zich tot zijn familie en wijst naar ons huis: ‘Hier hebben wij van 1940 tot 1954 gewoond.’

Bien loopt zonder te aarzelen verder de oprit op en wijst naar het huis rechts van ons. ‘Dat stond er nog niet, daar stonden immens hoge bomen.’

De familie loopt achter ons aan door de voortuin.
Casper tikt zijn zus aan. ‘Kijk de werkkamer van vader.’
‘Nu is dat onze flexplek’, grapt Hans.
Bij de serre blijft Bien staan. ‘Dit was onze speelkamer.’
‘Mijn kinderen speelden hier ook’, zegt Hans. ‘Tegenwoordig bouw ik hier aan mijn modelspoor.’

In de achtertuin draait Bien langzaam rond. ‘Links was de zandbak en achterin was het kippenhok. En we hadden een varken in de schuur.’ Ze wijst.
‘Daar stonden frambozen, aardbeien en kruisbessen. Onze vader verbouwde in de oorlog ook mais.’ Ze zwijgt even. Dan kijkt ze naar onze vijver. ‘En daar bouwde hij een schuilkelder.’
Mijn blik blijft hangen bij de waterlelies die op het water dobberen. Op de een of andere manier zien de waterlelies er niet meer zo lieflijk uit.
Casper knikt. ‘Daar stond zijn radio. Later werd het een aardappelkelder.’
Bien wijst naar het huis achter de coniferen. ‘Daar werden Joodse kinderen verborgen.’ Dan glimlacht ze.  
‘In een huis verderop zaten de Duitsers gelegerd. Aan het einde van de oorlog crosten de Duitse soldaten op motoren met zijspan door hun tuin. Blijkbaar waren ze zelf ook opgelucht.
Wij kinderen vonden die motoren zo spannend dat we stonden te juichen.’
Hans kijkt haar aan met een blik van vertel verder.
‘Na de oorlog deelden de Duitsers chocolade uit. Mijn moeder verbood ons die aan te nemen. Mijn zus en ik waren toen zes en vier jaar oud en we hingen daar kwijlend over het muurtje.’
De familie schiet in de lach.

Binnen blijft Bien in de keuken staan. ‘In onze tijd zat daar een deur naar de kelder. Als kind had ik een keer straf, omdat ik mijn bordje niet leeg at. Ik moest in de kelder zitten, tot mijn bord leeg was.’
Casper kijkt rond. ‘Waar is die deur gebleven? Dan kan Bien alsnog haar bord leegeten.’
Bien lacht het hardst.

In de zitkamer glijdt haar hand over de schuifdeuren. ‘Die zijn er nog.’
Casper kijkt omhoog. ‘En de plafonds ook.’
Een familielid draait zich naar Hans. ‘Dank dat u dit huis zo heeft behouden.’
Bien wijst naar de andere kant van de kamer. ‘Daar stond de potkachel en daar de vleugel.
En hier zat een luikje. Als de Duitsers kwamen dan kon papa zich verbergen. En dat mochten wij aan niemand vertellen.’

Broer en zus lopen de trap op alsof ze hier gisteren nog waren.
Boven blijft Casper staan bij de houten steektrap naar zolder. ‘Deze herken ik nog.’
‘Wát?’, roep ik. ‘Is dit dezelfde trap?’
Hij legt zijn hand op de leuning. ‘Vroeger maakten ze dingen die bleven.’ De oudere garde knikt in koor.
‘Eén ding is mij duidelijk, zeg ik, ‘Hans en ik wonen in een huis met  geschiedenis.’

Casper richt het woord tot zijn familie.
‘Wij gaan nu naar de Vijverlaan, daar woonden onze opa en oma.’
‘Hans’, zeg ik wanneer de touringcar de straat uit draait, ‘ik zie ons huis met nieuwe ogen. Vroeger mopperde ik weleens op het dorpse karakter, maar ik realiseer me hoe bijzonder dit huis is. Dit huis ademt herinneringen.’

                                       —

Simone Becker

www.siemschrijft.nl